Zoonozy to poważny problem! Nie bądź obojętny. Pomagamy dowiedzieć się jak się przed nimi uchronić? Rozwiązanie jest proste! Wystarczy tak niewiele:
- zachować higieniczny tryb życia
- wykonywać okresowe badania zwierząt
- stosować leczniczo lub profilaktycznie preparaty przeciwpasożytnicze
- dbać o czystość otaczającego nas środowiska.

   Zagrożenia

Zagrożenia dla zdrowia. Nie tylko zarażenie robakami może spowodować problemy zdrowotne dla właściciela zwierzęcia i innych zwierząt służących jako pośredni żywiciel lub nosiciel, włączając w to ludzi! Również wewnątrzkomórkowe pasożyty są bardzo niebezpieczne:

1. TOKSOPLAZMA - Toxoplasma Gondii

Zarażenia Toxoplasma gondii są powszechne zarówno u zwierząt, jak i u ludzi. Ten wewnątrzkomórkowy pasożyt, wielkości 7mcgm, pełen cykl rozwojowy przechodzi jedynie u kotowatych (Felidae). Cykl ten kończy się wydalaniem do środowiska zewnętrznego oocyst wielkości 10 – 13 mcgm, a ich liczba może dochodzić do miliona w 1g kału zarażonego zwierzęcia. Okres siewstwa oocyst waha się od 1 do 21 dni. Po 2-4 dniach, w optymalnych warunkach środowiskowych, oocysty sporulują i stają się zdolne do inwazji. U pozostałych gatunków zwierząt i człowieka toksoplazma lokalizuje się w różnych narządach wewnętrznych w postaci cyst osiągających średnicę 200mcgm (nigdy nie dochodzi u nich do rozwoju płciowego pasożyta w jelicie, a więc do wykształcenia się i siewstwa oocyst). Koty i psy mogą zarażać się toksoplazmą wielokrotnie w ciągu swojego życia zjadając oocysty (z gleby), cysty (z surowego mięsa), poprzez łożysko (w trakcie ciąży), bądź drogą laktogenną. Więcej ...

2. TOKSOKAROZA - Toxocara canis - glista psia i Toxocara cati - glista kocia

Nicienie te są najczęściej spotykanymi pasożytami psów i kotów. Badania przeprowadzone na terenie Polski wykazały, że prewalencja (ekstensywność) zarażenia T. canis u szczeniąt do 3 miesiąca życia wynosi aż 60%, pomiędzy 3-12 miesiącem – 24,3%, natomiast u psów w wieku 1 roku i starszych tylko 5,4%. Dojrzałe postacie lokalizują się w jelicie cienkim zwierząt. Glista kocia może osiągać długość 6-10 cm, natomiast psia - 12-18 cm.  Szczenięta mogą zarażać się larwami glist już w życiu płodowym, a po przyjściu na świat larwami, które mogą znajdować się w mleku suki lub w inwazyjnych jajach w środowisku zewnętrznym. Kocięta rodzą się wolne od glist i po raz pierwszy mogą zarażać się z mlekiem kotki. Dorosłe psy i koty zarażają się wyłącznie inwazyjnymi larwami, które wykształcają się w jajach glist. Więcej ...
 

3. DIPYLIDIOZA - Dipylidium caninum - Tasiemiec Psi

W Polsce notowany jest u 10-51% psów i 51-71% kotów. Długość ciała dorosłego pasożyta wynosi 13-80 cm. Człony maciczne, które nie tylko z kałem mogą opuszczać organizm żywiciela, lecz także samoczynnie wypełzać z odbytu, swoim kształtem przypominają pestkę ogórka lub dynii. Zwierzęta zarażają się tym pasożytem przypadkowo zjadając pchłę, w której znajduje się postać larwalna tasiemca. Po 2-3 tygodniach od chwili zarażenia zwierzę wydala z kałem pierwsze człony.  Więcej ...