Odrobaczanie.pl
wstecz

Zoonozy to poważny problem! Nie bądź obojętny. Pomagamy dowiedzieć się jak się przed nimi uchronić? Rozwiązanie jest proste! Wystarczy tak niewiele:
- zachować higieniczny tryb życia
- wykonywać okresowe badania zwierząt
- stosować leczniczo lub profilaktycznie preparaty przeciwpasożytnicze
- dbać o czystość otaczającego nas środowiska.

 

 

Zagrożenia

 

 

 Zagrożenia > TOKSOKAROZA

 
Toksokaroza:
Toxocara canis - glista psia
Toxocara cati - glista kocia

Nicienie te są najczęściej spotykanymi pasożytami psów i kotów. Badania przeprowadzone na terenie Polski wykazały, że prewalencja (ekstensywność) zarażenia T. canis u szczeniąt do 3 miesiąca życia wynosi aż 60%, pomiędzy 3-12 miesiącem – 24,3%, natomiast u psów w wieku 1 roku i starszych tylko 5,4%. Dojrzałe postacie lokalizują się w jelicie cienkim zwierząt. Glista kocia może osiągać długość 6-10 cm, natomiast psia - 12-18 cm.

Szczenięta mogą zarażać się larwami glist już w życiu płodowym, a po przyjściu na świat larwami, które mogą znajdować się w mleku suki lub w inwazyjnych jajach w środowisku zewnętrznym. Kocięta rodzą się wolne od glist i po raz pierwszy mogą zarażać się z mlekiem kotki. Dorosłe psy i koty zarażają się wyłącznie inwazyjnymi larwami, które wykształcają się w jajach glist. Żywiciele rezerwuarowi, gryzonie i ptaki, mogą stanowić ważne źródło zarażenia w szczególności dla kotów. Dojrzała samica glisty jest w stanie złożyć od 20-50 tys. jaj dziennie, które z kałem są wydalane do środowiska. U psów okres prepatentny (od połknięcia larwy inwazyjnej do pojawienia się jaj w kale) wynosi 3 tygodnie (inwazja prenatalna), 4-5 tygodni (inwazja laktogenna i ze środowiska zewnętrznego). U kotów, w przypadku T. cati, siewstwo jaj rozpoczynało się w 8 tygodniu od chwili inwazji. W zależności od warunków atmosferycznych (w temp. 15-20oC) w ciągu 2-7 tygodni w wydalonych jajach wykształcają się larwy zdolne do zarażenia (inwazyjne). Oznacza to, że świeży kał pochodzący nawet od zarażonych glistami psów i kotów, nie stanowi zagrożenia dla innych zwierząt i ludzi. Sprzątając go właściciel zwierzęcia nie naraża się więc na inwazję, a jedynie usuwa jaja pasożytów, które z czasem mogą stać się bardzo niebezpieczne. Inwazyjne jaja glist są oporne na niekorzystne warunki środowiska zewnętrznego i mogą w nim przetrwać nawet do kilku lat. Mogą one znajdować się nie tylko tam, gdzie zostały wydalone wraz z kałem zarażonych zwierząt, lecz trafiać również do wody lub być przenoszone np. na obuwiu w odległe miejsca. Mechanicznymi przenosicielami jaj glist mogą być bezkręgowce (np. dżdżownice, mrówki, muchy). Badania gleby przeprowadzone w różnych miastach Polski wykazały, że w 8,0-61,9% próbek pobranych z podwórek, skwerów i trawników, a także w 5,4-31,6% próbek piasku z piaskownic znajdowano jaja Toxocara spp. Także w 8,0-35,5% próbkach gleby pochodzących z gospodarstw wiejskich obserwowano jaja glist. Lisy, u których notuje się 20% prewalencję inwazji Toxocara canis, mogą stanowić istotne źródło skażenia środowiska naturalnego jajami glist, tym bardziej, że w ostatnich kilkunastu latach zanotowano ponad trzykrotny wzrost populacji tych zwierząt w Polsce.

Objawy zarażenia u ludzi:

Człowiek może przypadkowo ulec zarażeniu inwazyjnymi jajami glist występujących u psów i kotów. Inwazja może przebiegać bezobjawowo, bądź w postaci uogólnionej (zespół larwy wędrującej trzewnej - VLM), ocznej (larwa wędrująca oczna – OLM) lub mózgowej. Niekiedy, przy braku jakichkolwiek objawów klinicznych, eozynofilia może być jedynym wskaźnikiem zarażenia. W Polsce blisko 30% przypadków stwierdzanej eozynofilii wykazuje dodatnie odczyny serologiczne z antygenem Toxocara.

W postaci uogólnionej obserwuje się pogorszenie samopoczucia, spadek apetytu i masy ciała, gorączkę, ból brzucha, powiększenie wątroby, wysypki skórne, obrzęki i kaszel. Z czasem może pojawić się zapalenie płuc, mięśnia sercowego, astma oraz nasilenie objawów alergicznych, niekiedy zagrażające życiu. Postać oczną stwierdza się najczęściej u starszych dzieci oraz młodzieży. Towarzyszą jej zaburzenia widzenia, bielmo, zez, a także całkowita utrata wzroku. W inwazji bierze udział jedna lub kilka larw, które atakują jedno, rzadziej oboje oczu. Postać mózgową najczęściej obserwuje się u dzieci. Objawia się ona zaburzeniami w zachowaniu i śnie, rozdrażnieniem oraz nadpobudliwością. W cięższych przypadkach może dojść do zapalenia opon mózgowo-rdzeniowych i mózgowia, niedowładów, porażeń.
Leczenie toksokarozy jest trudne i długotrwałe. Nie zawsze przynosi spodziewane wyniki. Na przykład skuteczność terapii w toksokarozie ocznej jest tym większa, im wcześniej się ją zdiagnozuje.


 


Jak zaraża się człowiek?

Do zarażenia dochodzi przez zjedzenie jaj glist zawierających inwazyjne larwy. Jest to więc tzw. „choroba brudnych rąk”. Przeprowadzone badania wykazały, że u co czwartego psa w okrywie włosowej mogą znajdować się w pełni zaraźliwe jaja. Sprzyja temu lepkość jaj glisty psiej, a także zachowanie psów (tarzanie się). W związku z tym, że dzieci nie mają jeszcze utrwalonego nawyku mycia rąk, częściej niż dorośli padają ofiarą inwazji. Nie bez znaczenia jest też zjawisko geofagii (zjadanie ziemi, piasku, gliny), które obserwuje się u dzieci w wieku od 2 do 5 lat. Dorośli ludzie najczęściej zarażają się zjadając źle opłukane z ziemi warzywa bądź owoce, ale także nie myjąc rąk po wykonaniu prac ziemnych przed posiłkiem, czy przed paleniem papierosów. Człowiek wobec tego, zarazić się może glistą psią lub kocią gdziekolwiek i kiedykolwiek, nie będąc wcale właścicielem zwierzęcia.


Źródło: Broszura firmy Bayer HealthCare Dział Weterynaryjny, pt. "Zoonozy".

Odrobaczanie.pl ] wstecz ]

Kleszcze | Pchły | Komary | Robaki | Odrobaczanie psów | Advantage | Obroża Kiltix |
 

Copyright © wszelkie prawa zastrzeżone 2002 - 2013 Bayer Sp.zo.o. i  Pupileo.pl i odrobaczanie.pl